1

Leven in het interbellum

Lang leidde ik mijn leven als een sneltrein. Af en toe was er een stop. Dan moest er een baby worden gebaard of een borst worden afgezet. Daarna denderde het weer voort, hup, mee in de vaart der volkeren. Totdat vorig zomer mijn trein abrupt écht tot stilstand kwam. Een noodstop met piepende remmen. Daar…

Verder lezen

6

Littekens op de huid en in de ziel

Het litteken begint zes centimeter onder mijn rechterborst. Het loopt schuin omhoog richting mijn oksel. Een scheur van acht centimeter meandert licht over mijn huid. Ik bestudeer ‘m in de spiegel en probeer me te verhouden tot mijn veranderde lichaam. Ik moet denken aan een vakantie in Frankrijk, ruim vier jaar geleden. De tent stond…

Verder lezen

14

Een rib uit mijn lijf

‘Waarvoor moeten we bidden?’, vraagt de dominee. Mijn moeder en mijn zus zitten in de kerk en luisteren hoe suggesties worden aangedragen. Voor vluchtelingen. Voor vervolgde christenen. Totdat ze opeens verrast worden door een stem die zegt: ‘Voor Pauline van der Kolk’. Het is een oud-klasgenoot van de lagere school die mijn naam noemt. Facebook…

Verder lezen

Hokjesdenken
2

Waarom ik niet in het kale-kankermoeder-hokje wil zitten

Ze zit schuin achter ons in het restaurant. Een jonge moeder met haar gezin. Ze draagt een hoofddoekje. Niet uit religieuze overtuigingen, dat zie je zo. Wat ze draagt is onbetwist een chemomuts. Haar twee kinderen drentelen om de tafel. Peuters nog. Ik gluur uit mijn ooghoeken. Ik denk: ‘Wat zielig’. Het duurt enkele seconden…

Verder lezen

Nu zwelg ik eerst een poosje in mijn verrotte chemorans, vastbesloten om snel mijn feniks-vleugels weer uit te slaan!
4

Mijn chemo-effect: een vluchtige bipolaire kortsluiting

Het laatste chemo-uitje zit er op. Gisteren werd ik in het Martiniziekenhuis routineus voor de zesde keer gemetamorfoseerd van een shiny schepsel naar een patiënt in pyjama, vastgeketend aan infuus en koelkap. Vooralsnog voor de laatste keer is een gifshot mijn lijf ingedruppeld en kon ik vijf uur later voor de laatste keer de rijp…

Verder lezen

1

Een bohémien feest: hoe wij de liefde vierden bij het Volle leven

‘Ja!’ Nooit hoorde ik iemand volmondiger een vraag bevestigend beantwoorden als mijn Lief op 16 september 2017. We staan in de kapel van Herberg ‘het Volle leven’ in Appelscha en houden elkaars rechterhand vast. Zijn ja-woord vult ferm en vol volume de intieme trouwzaal. Gegrinnik van gasten. Dan volgt mijn ‘ja’, niet zo luid, maar…

Verder lezen

4

De roze bril blijft op

Augustus in Appelscha. Ik ben geen stopverf meer. De chemodampen zijn mijn lichaam weer uitgewasemd. De zon schijnt, het is vakantie. Dus zoeken we het plaatselijke meertje op, mijn drie minderjarige aandachtsjunks en ik. Vanonder mijn zonnehoed observeer ik hoe mijn bloedjes met zand en water nijver een kasteel boetseren. Al zeker vier minuten zonder…

Verder lezen

8

Reset van een onbekommerd leven: de kanker is terug

‘Dus het is einde oefening?!’ Het is een wanhopige vraag en een botte conclusie tegelijkertijd. Ik kijk in de meelevende, helderblauwe ogen van de arts-assistent. ‘Dat hoeft niet’, zegt ze zacht. Het is half juni. De jonge vrouw tegenover mijn Lief en mij heeft ons zojuist de uitslag gegeven van een botscan. Slecht nieuws. De kanker…

Verder lezen

124

Ultrakort maar verrassend blog

Het was nacht. We hadden een leuk feestje gehad. We zaten op de bank van mijn ouderlijk huis, mijn lief en ik. Ouders lagen te slapen, kinderen ook. We nipten van onze dropwodka en Lief trok mij nog wat dichter tegen zich aan. Het was op dat moment dat hij, de liefde van mijn leven,…

Verder lezen

Lui zijn is het nieuwe druk

Wie kent ze nog? Van die snoepjes van vroeger met halve spreekwoorden op het wikkel? IJsbonbons heetten ze. Een bedrieglijke, teleurstellende naam, vond ik. Want het waren smerige, mierzoete zuurtjes die niets met ijs of chocolade van doen hadden. En dan die spreekwoorden. Eentje in het bijzonder bezorgde me hoofdbrekens. ‘Ledigheid is…’ hoorde bij ‘…des…

Verder lezen

1 2 3