Bloemfietsmoeder

Ik ben geen bloemfietsmoeder. Aan mijn fiets geen weelderige slierten neptuin. Geen bonte Kitsch&Kitchen fietstassen. In mijn kledingkast geen wild gedessineerde regenbooggarderobe. Nee, het is veel erger.

Ik beken: terwijl de trend alweer over z’n top is, ben ik ben eigenlijk een wannabee bloemfietsmoeder.

Zoals een man met travestieneigingen er een genoegen in kan scheppen zijn lippen rood te stiften, zo zijn er dagen dat ik toegeef aan het heimelijk verlangen mee te gaan met de vrolijke infantiliteitscultus die een hele stoet dertigplus-moeders al tijden in z’n greep heeft. Zoals vandaag bijvoorbeeld. Dan verruil ik mijn spijkerbroek en sneakers voor een genopt King Louie-rokje en een kleurig vestje. Hijs ik mijn Pipi-Langkousdochter met haar roze stippeltjesjas en malle streepjeslaarzen in het zitje voorop de fiets, mijn zoon met zijn appeltjesgroene vest in het zitje achter, en olijke baby in de fietskar. En dan bekijk ik al fietsend goedkeurend het gezellige geheel in de weerspiegeling van een winkelruit.

Dom natuurlijk. Ik ben geen bloemfietsmoeder. Ik woon in een Gronings dorp niet aan de Amsterdamse grachtengordel. Ik heb een fietskar, geen bakfiets. En ik heb geen gevoel voor timing. Op een dag als vandaag draagt een bloemfietsmoeder vanzelfsprekend een hippe, heerlijk naar plastic geurende regenjas met retro-motief en kekke regenlaarzen. Ik niet.

Onderweg naar het gemeentehuis doet een gure wind mijn rokje hoog opwaaien. Regendruppels beroeren de spaarzaam aan het daglicht blootgestelde delen van mijn lichaam.

Als ik de fiets bij de apotheek parkeer, meent een doorweekte peuter te moeten schuilen onder het klamme stukje stof dat vervolgens niet meer zo zedelijk mijn benen bedekt.

En wanneer ik bij de drogist van de fiets stap en mijn met regenwater verzadigde leren jasje strak om mijn knusse vest spant, haakt de hak van mijn laars achter de rokzoom. Terwijl ik ternauwernood weet te ontkomen aan een ongenadige valpartij, hijs ik vlug de tot onder mijn heupen afgezakte rok weer omhoog en blik ik schielijk om mij heen. Gelukkig woon ik niet in de binnenstad. Nee, ik ben geen bloemfietsmoeder. En bovendien: het is mijn rokjesdag niet.

bakfietsking louierokjesdag

Pauline van der Kolk • 17 juli 2012


Previous Post

Next Post

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *