Eindelijk! Het jongste kind naar school

Maanden heb ik naar deze dag uit gekeken: voor het eerst in jaren een doordeweekse vrije ochtend. Zonder werk, zonder kinderen. Ik lever ons drieste drietal met genoegen uit aan hun juffen. Thuis geniet ik van een kop warme koffie zonder geratel van Bibbeltje Big op de achtergrond. Ik hoef geen omgevallen ranja op te dweilen, niet plaats te nemen in de trein naar Afrika. Het halfuurtje bij de fysiotherapeut wordt niet onderbroken door een hoog stemmetje dat wil weten waarom de Zappelin-filmpjes het niet doen op de iPad. Vanuit de parkeergarage kan ik in gezwinde pas doorlopen naar de supermarkt. Geen halstarrig klein handje in mijn hand. Geen frummelende peutervingers die het muntje in het wagentje willen wurmen. Ik weeg rustig fruit en groente af, zonder dat de ogen in mijn achterhoofd mij hoeven te waarschuwen voor mini-wagentjes die tegen de glazen deur van het koelvak dreigen te crashen. Geen scène bij het kinderhoekje omdat er een ander kindje bij de kompjoeter zit.

De ochtend verstrijkt geruisloos. Het is stil. Ik voel iets in mijn keel. Ik slik het door, een dikke brok herwonnen vrijheid.

Eerste schooldageinde van een tijdperkschoolkinderenvrijheid

Pauline van der Kolk • 20 januari 2016


Previous Post

Next Post

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *