4

De roze bril blijft op

Augustus in Appelscha. Ik ben geen stopverf meer. De chemodampen zijn mijn lichaam weer uitgewasemd. De zon schijnt, het is vakantie. Dus zoeken we het plaatselijke meertje op, mijn drie minderjarige aandachtsjunks en ik. Vanonder mijn zonnehoed observeer ik hoe mijn bloedjes met zand en water nijver een kasteel boetseren. Al zeker vier minuten zonder…

Verder lezen

8

Reset van een onbekommerd leven: de kanker is terug

‘Dus het is einde oefening?!’ Het is een wanhopige vraag en een botte conclusie tegelijkertijd. Ik kijk in de meelevende, helderblauwe ogen van de arts-assistent. ‘Dat hoeft niet’, zegt ze zacht. Het is half juni. De jonge vrouw tegenover mijn Lief en mij heeft ons zojuist de uitslag gegeven van een botscan. Slecht nieuws. De kanker…

Verder lezen

23

Ultrakort maar verrassend blog

Het was nacht. We hadden een leuk feestje gehad. We zaten op de bank van mijn ouderlijk huis, mijn lief en ik. Ouders lagen te slapen, kinderen ook. We nipten van onze dropwodka en Lief trok mij nog wat dichter tegen zich aan. Het was op dat moment dat hij, de liefde van mijn leven,…

Verder lezen

Lui zijn is het nieuwe druk

Wie kent ze nog? Van die snoepjes van vroeger met halve spreekwoorden op het wikkel? IJsbonbons heetten ze. Een bedrieglijke, teleurstellende naam, vond ik. Want het waren smerige, mierzoete zuurtjes die niets met ijs of chocolade van doen hadden. En dan die spreekwoorden. Eentje in het bijzonder bezorgde me hoofdbrekens. ‘Ledigheid is…’ hoorde bij ‘…des…

Verder lezen

12

Over mijn mislukkingen, ploerten en onze buren

‘Ik kan het niet! Ik vind deze fiets stom!’ Het hoofd van mijn zevenjarige zoon is verwrongen en rood aangelopen. Tranen in zijn ooghoeken. Zojuist had hij nog glunderend in de fietsenwinkel gestaan. Een opgewonden rondedans gemaakt om zijn nieuwe aanwinst. Maar nu, buiten op straat, heeft de blijdschap plaatsgemaakt voor frustratie. Het opstappen en…

Verder lezen

239

Waarom ik opeens aan vlogs verslingerd ben

Ik ben een laatbloeier. Laat ik er niet omheen draaien. Toen klasgenoten hun eerste sigaret opstaken, speelde ik heimelijk nog met Barbies. Toen in de tweede klas het grote vozen op garagefeestjes begon, bestond de romantiek in mijn leven uit het luisteren naar de zwoele stem van Jan van Veen die ’s avonds op de…

Verder lezen

11

Wat Halina heeft wat ik niet heb en vice versa

We zijn allebei veertig, Halina en ik. Twee volstrekt verschillende levens: de gevierde actrice uit Amsterdam versus een moederende ambtenaar uit de provincie. Toch hebben we meer met elkaar gemeen dan ons bouwjaar. We missen iets. We zijn op zoek. Op zoek naar meer betekenis in het leven, omdat we denken dat het gelukkiger maakt….

Verder lezen

180

Hoe ik een week in een reclamespot leefde

Het ziet er dieptreurig uit: een tent op een verlaten camping, het doek bijkans bezweken onder een laag winterse neerslag. Een eenzaam spoor naar de ingang. Voetstapjes in de sneeuw. Vastgelegd eind april en rap verspreid via social media als hét symbool van de ‘Horror-lente’ waaronder Nederland gebukt gaat. Ik moet denken aan een boek…

Verder lezen

8

9 Signalen waaruit blijkt dat je te druk bent Of: Een verhaal over open luikjes

Soms zijn ze zo alomtegenwoordig dat je er niet meer omheen kunt: signalen waaruit je mag afleiden dat je niet gewoon een beetje prettig gestoord bent, maar dat er iets veel zwaarwegenders aan de hand is. Je leeft niet meer zo mindful als de Happinez-bijbel je voorschrijft. Je probeert bijvoorbeeld met je bankpas uit te…

Verder lezen

1

Het hijgende stressspook en de hangende wangen

Stress. Ik had deze week stress. Fnuikende, knellende, opfokkende stress. Dat zat zo: Ik was het weekend de hort op geweest. Twee dagen zonder man en kinderen maar mét vrienden in een herenboerderij op de Veluwe. Dát leverde nog geen hartkloppingen op. Wel slaapgebrek en buikkrampen, van het lachen. (Mijn vrienden zijn begiftigd met een blaas-tartend,…

Verder lezen

1 2 3 4