Het grote verlangen naar Weg

Onlangs gaf peuterzoon een onnavolgbaar staaltje peuterhumor ten beste (hij leegde de inhoud van zijn yoghurtschaaltje boven zijn hoofd). Na enkele strafminuten in de bijkeuken, liet hij zich vervolgens van zijn artistieke kant zien (hij beschilderde het raam met de yoghurt uit zijn haar). Daarna ontdekte ik dat dreumesdochter niet schaterde om haar broer, maar om het nagerecht dat van haar eigen vlashaar droop. Het tafereel werd akoestisch omlijst met de kermende klanken uit de keel van babyzoon. En toen welde een hevig verlangen naar Elders in mij op.

Dat verlangen werd de volgende ochtend verder aangewakkerd toen ik, te vroeg, ontwaakte vanwege een snerpend sirenegeluid. Baby barstte van de honger.

De nacht was te kort geweest. Ik was weer eens veel te laat naar bed gegaan. En ik had mijn nachtrust moeten onderbreken omdat ik nu eenmaal een zeer gezaghebbend en efficiënt spokenverjager ben.

Toen het verlangen naar Weg haast onhoudbaar werd, kregen Lief en ik een verregende kinderkampeervakantie in de schoot geworpen.

Er zijn slechtere redenen denkbaar om er met z’n tweeën tussenuit te knijpen naar Parijs. Dus dat deden we. Heerlijk, vijf decadente dagen tijd voor onszelf en elkaar. Zonder ingewikkelde beraadslagen na het avondeten over wie wie ‘doet’ en wat daarbij hoort. Een trip zonder gedoe dus. En zonder kinderen, want die verspreidden we over het gezin van een liefhebbende tante en de opa’s en oma’s. Papa en mama blij, kinderen blij, familie blij. Win win win.

Hoe het was in Parijs? Het was fantastisch. Geen gedoe en alle tijd! We sliepen gaten in de dagen laafden ons aan zalige liflafjes die we ons om de haverklap lieten voorschotelen.

Uiteraard hebben we ook wat bekeken. Zo maakte de entree van Le Grand Palais indruk, waar een Chinese vrouw stond te wachten met een heel innemend Chinees meisje aan haar hand.

Aan de voet van de Eiffeltoren zag ik een man met een aandoenlijk ukje op z’n arm dat zich amechtig aan hem vastklampte.

In Montmartre zag ik hoe een vrouw heel discreet haar baby borstvoeding gaf onder een sjaal. Bij de ingang van het ‘grand magasin’ Lafayette gaf een Romavrouw een alleraardigst Romajongetje de fles. En op de Champs Elysees wemelde het van schattige, slapende hummeltjes onderuitgezakt in draagzakken en buggies.

Ja, we hebben veel gezien in prachtig Parijs, maar niets zo prachtig als onze eigen bloedjes van kinderen, naar wie ik op dag vijf intens verlangde. Dat verlangen werd maandag vervuld met liefdevolle lachjes, omhelzingen vol overgave en kleffe kusjes. En dinsdag met een omgekieperde bak fruit, drie ‘poepongelukjes’, een rol toiletpapier in de wc-pot en een doorbroken nacht…

heimweekamperen met kinderenParijs

Pauline van der Kolk • 25 juli 2012


Previous Post

Next Post

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *