1

Een bohémien feest: hoe wij de liefde vierden bij het Volle leven

‘Ja!’

Nooit hoorde ik iemand volmondiger een vraag bevestigend beantwoorden als mijn Lief op 16 september 2017. We staan in de kapel van Herberg ‘het Volle leven’ in Appelscha en houden elkaars rechterhand vast. Zijn ja-woord vult ferm en vol volume de intieme trouwzaal. Gegrinnik van gasten. Dan volgt mijn ‘ja’, niet zo luid, maar met dezelfde overtuiging.

We zijn officieel man en vrouw. Dat hadden we achttien jaar geleden niet kunnen bevroeden, toen we op een klamme dansvloer spontaan aan elkaar bleven plakken.

De ambtenaar van de burgerlijke stand heeft het nauwgezet uit de doeken gedaan. Dat we elkaar vaag kenden toen in een beruchte Groningse ‘oppikkroeg’ de vonk oversloeg. En dat Lief mij naar huis bracht en gelijk maar twee nachtjes bleef logeren.

‘Oh?’ Verbaasd-vrolijke ontzetting op het gezicht van mijn schoonmoeder. Ik probeer quasi geschrokken onze ambtenaar het zwijgen op te leggen: ‘Sst, dat wist ze nog niet!’ Gelach. De sfeer is luchtig, warm en ontspannen.

Het is grappig dat de ambtenaar verhaalt over het aanzoek van Lief. Dat het niet bij één aanzoek bleef, maar dat het er uiteindelijk drie werden. De eerste ’s nachts na een feestje, spontaan tussen neus en lippen door. De tweede een minuut later, terwijl hij klassiek op zijn knieën ging en de derde de volgende ochtend, op mijn verzoek, in nuchtere toestand. (Ik heb drie keer ‘ja’ gezegd.)

Het is ontroerend dat ik voorafgaand aan ons ja-woord de gelegenheid heb om onze ouders te bedanken voor alles wat ze voor ons hebben gedaan en nog steeds doen en hen te vertellen hoeveel ze voor ons betekenen. En dat menigeen dan op zoek moet naar een zakdoekje.

Het is vertederend dat na het ja-woord als eerste de ‘drie belangrijkste getuigen’ naar voren mogen komen. En dat onze verraste kinderen vervolgens ruim de tijd nemen om geconcentreerd, met tong uit de mond, hun naam in ons trouwboekje te krabbelen.

Het is de koudste septemberdag ooit gemeten, maar zelden beleef ik een warmere en stralender dag.

Alles klopt, het is goed: de warmhartige ceremonie, de sprookjesachtige locatie bij de bossen, mooi versierd door dierbare vrienden, de prachtige speech door mijn zus (waarbij weer zakdoekjes tevoorschijn komen) de tongstrelende gerechten, het ongedwongen festivalsfeertje (bohémien chique vatte iemand het samen), de knusse whiskyhut, ingericht en gerund door goede vriend M., de vuurtjes en fakkels ’s avonds op het erf, de disco en het dansen, maar bovenal: de gasten, die over elkaar zeggen dat er zulke leuke gasten zijn. En natuurlijk: de door alle feestelijkheden lekker opgelaaide liefde voor mijn Lief.

Kanker is een ondergeschoven kindje deze dag.

Het feit dat ik bijna geen haar heb, wordt mooi verhuld door een vintage mutsje, gehaakt door de moeder van een vriendin.

Ziekte en dood zijn geen verboden onderwerpen maar doen even niet ter zake. Want het draait om liefde en leven. En misschien, doordat we met elkaar, zonder het uit te spreken, er zó bewust van zijn hoe kwetsbaar en weinig vanzelfsprekend leven is, misschien zijn we daardoor extra uitgelaten, voelt iedereen zich nét iets meer met elkaar verbonden, laven we ons vrolijk aan het vuur en de vriendschap en dansen we licht door de nacht.

Je kunt je afvragen waarom je na achttien jaar en drie kinderen nog zou trouwen.

Lange tijd hoefde het voor Lief ook niet zo nodig. ‘We kunnen niet meer verbonden zijn dan we al zijn’, vond hij. Maar hij veranderde van gedachten.

Wilde uiteindelijk toch een vrouw en een feest. En toen ik ziek werd, werd die drang alleen maar groter. En ja, ik wilde wel.

Onze trouwdag werd zoals ik hoopte dat het zou worden. Ik kan het iedereen aanraden, zo’n huwelijk. Niet om de ring, de taart, het perfecte plaatje. Maar om de vreugde en voldoening die het geeft om de liefde te vieren te midden van iedereen je dierbaar is. En gewoon, omdat het gaaf is het leven te larderen en markeren met mooie momenten. Daar kun je maar beter niet te lang mee wachten. Dat moet je gewoon doen. Wij gaan er ook nog een poosje mee door.

getuigen

    wegwijzer by night

 

Pauline van der Kolk • 9 oktober 2017


Previous Post

Next Post

Comments

  1. Atie 10 oktober 2017 - 11:23 Reply

    Maar wel scherp blijven kijken indien nodig!
    Pauline van harte met je MAN!
    Geniet samen nog heel lang vh LEVEN!!
    Met de kids en allen die je dierbaar zijn!

    Feestgroetjes, Atie Valk.

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *