Heb ik letterlijk een deadline nodig om écht te leven in het nu?

Jonge moeder krijgt doodsvonnis: uitgezaaide borstkanker. Na het eerste grote verdriet om haar ‘geknakte leven’ maakt zich een enorm ‘fuck it -gevoel van haar meester’.

Ze stopt met uitstellen tot later, wordt wie ze wilde zijn en leeft haar gewenste leven. Leeft meer dan ooit. In het nu. Hierover las ik vanochtend in Volkskrant Magazine. Het maakte diepe indruk.

Het had mijn verhaal kunnen zijn, maar het is het niet. Godzijdank. En toch grenst mijn bewondering voor deze dame bijna aan benijden. Mijn fuck-it-gevoel is met het aangroeien van mijn haar grotendeels weer weggeëbd. Met het beëindigen van mijn medische carrière, stopte ook het structureel leven in het nu. Mijn Later is minder scherp afgebakend in de tijd dan het hare. En dus accepteer ik dagen vol sleur, omdat ik zonder reden veronderstel dat er nog vele zullen volgen. Dagen waarin ik al mijn dromen ooit nog ’s realiseer.

‘Mocht vandaag mijn laatste dag zijn, dan is er niets ‘onvoltooid’, schrijft de levenslustige, ongeneeslijk zieke. Haar boodschap is helder: wacht niet tot de letterlijke deadline zich aandient voordat je begint met je bucket list. Natuurlijk heeft ze gelijk. Waarom vinden zoveel mensen dat dan toch zo moeilijk? Waarom vind ik dat moeilijk? Waarom zijn we goed in het opwerpen van barrières en belemmeringen? In nalaten wat we het liefst willen? Doen wat we willen doen, hoe moeilijk kan het zijn? Een stuk minder moeilijk dan dealen met een aangekondigde dood, lijkt me. Misschien moet ik erover bloggen. Dan kan ik tenminste één punt van mijn bucket list afstrepen…

borstkankerbucket listleven in het nu

Pauline van der Kolk • 27 februari 2016


Previous Post

Next Post

Geef een reactie

Your email address will not be published / Required fields are marked *